La Belle Lucie - graj za darmo online

La Belle Lucie, czyli piękna Łucja, należy do klasyków wśród pasjansów. Talię rozkłada się w osiemnaście małych wachlarzy, siedemnaście po trzy karty i jeden z ostatniej, pojedynczej karty. Wszystko leży odkryte, a mimo to pasjans jest wszystkim, tylko nie łatwą grą, bo karty przenosi się wyłącznie pojedynczo, a buduje ściśle w obrębie tego samego koloru. Wyjątkowym czynią go nowe początki: w trakcie partii możesz zebrać wszystkie leżące jeszcze karty, przetasować je i rozłożyć na nowo, w oryginale dwa razy, a na łatwiejszych poziomach tej gry częściej.

Pasjans pochodzi z Francji, a po angielsku po raz pierwszy opisała go lady Adelaide Cadogan w swojej książce o pasjansach z lat 70. XIX wieku. Kim była piękna Łucja, nie zdradza żadne źródło. Po angielsku grę zna się także jako Lovely Lucy, a krążą też blisko spokrewnione wersje pod nazwami takimi jak Alexander the Great, Midnight Oil czy Clover Leaves, czyli liście koniczyny. Niektóre książki z zasadami pozwalają po ostatnim tasowaniu na dodatkowy ruch zwany merci, w którym wolno wyciągnąć zakopaną kartę. Ten dodatek należy właściwie do osobnej odmiany i celowo go tu brakuje.

Osiemnaście wachlarzy i nowe początki: zasady La Belle Lucie w skrócie

Wszystkie karty są widoczne i rozłożone na osiemnaście wachlarzy, które pojawiają się tu jako krótkie kolumny w dwóch rzędach po dziewięć. Po prawej stronie ułożono w pionie cztery stosy docelowe, a pod nimi znajduje się przycisk ponownego tasowania. Na każdym stosie docelowym powstaje pełny kolor, od asa aż do króla. Gdy wszystkie cztery są pełne, partia jest wygrana.

• Grywalne karty: W każdym wachlarzu możesz chwycić tylko przednią, niczym nieprzykrytą kartę, i zawsze przenosi się pojedyncza karta.
• Dokładanie: Karta może trafić wyłącznie na następną wyższą kartę swojego koloru, szóstka pik tylko na siódemkę pik. Ponieważ każda karta występuje tylko raz, każda ma na planszy najwyżej jedno możliwe miejsce, a król nie ma żadnego.
• Puste wachlarze: Gdy wachlarz zostanie opróżniony, luka do końca rundy pozostaje pusta, nie może do niej trafić nawet król.
• Ponowne tasowanie: Wszystko, co nie leży na stosie docelowym, zostaje zebrane, przetasowane i znowu rozdane w trzykartowe wachlarze, a ewentualna ostatnia karta tworzy osobny wachlarz. Można to zrobić w dowolnej chwili, nie dopiero wtedy, gdy nic już nie idzie: na poziomie Trudnym dwa razy na partię, jak w oryginale, na Normalnym pięć razy, a na Łatwym osiem. Pasek na górze liczy, ile razy jeszcze możesz.
• Stosy docelowe: To, co tam leży, na poziomach Normalnym i Trudnym zostaje na stałe. Tylko poziom Łatwy pozwala wziąć wierzchnią kartę z powrotem do gry.
• Obsługa: Po kliknięciu karta trafia, jeśli to możliwe, na stos docelowy, a jeśli nie, na swoje jedyne pasujące miejsce na planszy. Gdzie takiego nie ma, karta się chwieje. Przeciąganie działa tak samo. Gdy tylko widać, że pozostałe karty bez przeszkód trafią na swoje miejsca, gra sama przejmuje zakończenie.

Poziomy różnią się więc dwiema zasadami: liczbą dozwolonych tasowań i tym, że tylko na Łatwym karty mogą wracać ze stosów docelowych. Wszystkie pozostałe reguły są na każdym poziomie takie same.

Strategie na piękną Łucję:

• Przed tasowaniem zbierz plony: Przy ponownym rozdaniu liczy się tylko to, co już leży na stosach docelowych. To, jak porządnie wygląda wcześniej plansza, nie ma znaczenia. Wykorzystaj więc rundę na ruchy, które naprawdę odsyłają karty na miejsce, i tasuj dopiero wtedy, gdy żaden taki ruch nie jest już możliwy.
• Rozpoznawaj króle, które hamują grę: Król nie może się ruszyć nigdzie na planszy. Jeśli leży na niskich kartach swojego koloru, są one uwięzione aż do następnego tasowania. Takie wachlarze to często powód, by sięgnąć po nowy początek.
• Nie rozwiązuj wachlarza bez powodu: Położenie ostatniej karty wachlarza na innym wachlarzu nic nie daje. Luka pozostaje pusta, a karta, na której ląduje, zostaje zakryta.
• Kolejność ważniejsza niż tempo: Ponieważ każda karta ma tylko jedno miejsce, rzadko jest wybór, dokąd, ale często wybór, która najpierw. Najpierw uwalniaj karty, które wkrótce mogą trafić na stos docelowy, i patrz, jaką kartę odsłania dany ruch.
• Raz położona, zostaje: Jeśli karta leży już na swoim wyższym sąsiedzie z tego samego koloru, może stamtąd trafić już tylko na stos docelowy. Zastanów się więc, czy naprawdę chcesz ją tam odstawić.

Wachlarze, kolory i świeże karty: pięć propozycji na następną rundę

Każda z tych gier podejmuje jedną z cech pięknej Łucji i realizuje ją po swojemu:

• Baker's Dozen: Również odkryte karty bez uzupełnień, pojedyncze ruchy i luki, które zostają puste. Karty rozkładają się tam na trzynaście czterokartowych kolumn, dokłada się bez względu na kolor, a ponownego tasowania nie ma nigdy.
• Pasjans Gaps: Tu również wszystko leży odkryte i dwa razy możesz przetasować nieuporządkowaną resztę. Zamiast zapełniać stosy docelowe, sortujesz karty za pomocą czterech luk w cztery rzędy według kolorów.
• Pasjans 40 & 8: Budowanie w tym samym kolorze i pojedyncze ruchy jak u pięknej Łucji, ale z podwójną talią i zapasem do dobierania, przez który przechodzi się dwa razy. Wolna kolumna przyjmuje tam każdą kartę.
• Rosyjski Pasjans: Tam również dla karty jest miejsce jedynie na wyższej o stopień karcie jej koloru. W zamian całe stosy kart mogą się tam przenosić razem z nieuporządkowanym ładunkiem, a pod odkrytymi kartami kryją się zakryte.
• Freecell: Chyba najbardziej znana gra z całkowicie widocznymi kartami. Cztery wolne komórki pozwalają na chwilę odłożyć pojedyncze karty, a dokłada się na zmianę czerwone i czarne.